คุณใช้พลังความกลัวหรือความรัก?

โดย



หลายท่านไม่รู้ตัวเองว่าทำงานด้วยความกลัว พวกเขาอุปทานไปเอง เข้าข้างตัวเองว่าทำงานด้วยความรัก ทว่า มันไม่จริงครับ ทำให้หลายคนไม่ได้อิทธิบาทสี่ หลายคนไม่อาจใช้การทำงานเป็นการปฏิบัติธรรมได้ กล่าวอย่างนี้ หลายท่านคงไม่เชื่อ ไม่เข้าใจ ในบทความนี้ จึงจะขออธิบายให้ท่านหายข้องใจ ดังต่อไปนี้

๑ จุดเริ่มต้นมาจากความกลัว?
หลายคนทำงานเพราะความกลัว กลัวจะไม่มีเงินใช้ กลัวจะไม่มีกิน กลัวจะอยู่ไม่ได้ กลัวจะอายเขา กลัวคนเขาจะนินทาว่าไม่มีรายได้ฯลฯ เพราะความกลัวเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้น คนทั้งหลายจึงต้องทำงาน การทำงานของพวกเขาจึงเริ่มต้นด้วยความกลัว ความกลัวมาจากความไม่รู้แจ้งจริง ความไม่รู้แจ้งจริงก็คืออวิชชา เหตุนี้ ชนทั้งหลายมิอาจใช้ “การทำงานเป็นการปฏิบัติธรรม” ได้ เพราะเขาใช้อวิชชาเป็นพื้นฐานในการทำงาน คำพูดว่าการทำงานเป็นการปฏิบัติธรรม จึงเป็นแค่ “การพูดเอาหล่อ แต่ทำจริงไม่ได้” หากคุณต้องทำงานที่ไม่มีรายได้ ไม่มีเงิน ไม่มีสิ่งตอบแทนเลย คุณจะทำไหม? คุณจะกลัวไหมที่ต้องทำโดยไม่ได้อะไรกลับมาเลย

๒ จุดเริ่มต้นมาจากความรัก?
เมื่อใดที่ “ความรักแท้” เกิดกับคุณ ความรักนั้นจะสลายความกลัว คุณจะไม่กลัวแม้ต้องเผชิญหน้ากับความตาย เมื่อนั้น คุณจะทำสิ่งต่างๆ ด้วยความรักเป็นพื้นฐาน คุณทำเพราะรักที่จะทำ มีเจตจำนงเสรีในการที่จะทำมันจริงๆ “โดยไร้เงื่อนไข” แม้ไม่ได้เงิน ไม่ได้อะไรกลับมาเลย คุณก็ยังทำอยู่ดี เพราะคุณรักมันจริงๆ รักที่จะทำมัน และทำด้วยเจตจำนงเสรีไม่มีการบังคับ นี่เรียกว่า “ฉันทะ” ธรรมตัวแรกในอิทธิบาทสี่ นั่นเอง เมื่อมีธรรมเป็นพื้นฐานในการทำงานแล้ว อวิชชาก็ไม่อาจเข้ามาได้ ความกลัวไม่อาจเอาชนะความรักที่คุณมีได้ เมื่อนั้น คุณจะทำสิ่งต่างๆ “โดยธรรม” โดยไร้เงื่อนไขใดๆ นั่นจึงเรียกว่า “การทำงานเป็นการปฏิบัติธรรม”

๓ คุณรักหรือคุณกลัวกันแน่?
คนที่เลี้ยงสัตว์มักคิดไปเองว่าพวกเขามีความรักแท้ต่อสัตว์ ทว่า มันไม่จริง ส่วนใหญ่มีความกลัวครับ กลัวอะไร? กลัวเหงา, กลัวโดดเดี่ยว, กลัวไม่มีความรัก, กลัวไม่มีใครเลย ฯลฯ จึงเอาหมาแมว เอาสัตว์เลี้ยงมาทดแทนสิ่งที่พวกเขาต้องการ คนรัก, ลูก, แฟน ฯลฯ ถ้าหมามันไม่น่ารัก และมันไม่รัก ไม่ออดอ้อนคุณ คุณจะเลี้ยงมันไหม? บางคนก็ไม่เลี้ยง เอาไปทิ้งไว้วัดก็มีนะ นี่ไงฮะที่บอกว่าไม่ได้เลี้ยงเพราะความรัก แต่เลี้ยงเพราะความกลัว คนที่เลี้ยงสัตว์ด้วยความรักจริงๆ สัตว์นั้นอาจไม่น่ารักอะไรเลย ไม่ออดอ้อนอะไรเลย ทั้งยังอาจไม่รักเขาด้วย แต่เขาเลี้ยงไว้เพราะ “ยอมรับในธรรมชาติที่มันเป็น” เขายอมรับมันได้เพราะรักมันไงครับ

๔ คุณทำงานด้วยความรักหรือความกลัว?
คนส่วนใหญ่มักทำงานด้วยความกลัว มิใช่ความรัก แม้พวกเขาจะนั่งฟังธรรมจนท่องจำได้แม่น อธิบายเรื่องอิทธิบาทสี่ได้เยอะแยะ แต่เมื่อปฏิบัติจริงๆ คนส่วนใหญ่ก็ทำไม่ได้ครับ พวกเขาไม่ได้ทำงานด้วยความรักในงานนั้นๆ แต่ทำงานเพราะความกลัว กลัวจะไม่มีกิน กลัวจะไม่มีเงินใช้ กลัวจะไม่ได้รับเงินเดือน ฯลฯ เพราะความกลัวขับดันเขาจึงทำงานด้วยอวิชชา ด้วยความมืดบอด สิ่งเหล่านี้จะคิดเอาเอง อุปทานไปเอง ไม่ได้ฮะ เพราะคนเรามัก “เข้าข้างตัวเอง” มักหลงตัวเองว่าฉันทำงานด้วยความรักนะ ไม่ใช่ความกลัวนะ ไม่ได้อยากได้สิ่งตอบแทนนะ แต่มันไม่จริงครับ ส่วนคนที่ทำได้จริงนั้น จะทำงานที่ไม่ได้อะไรกลับมาจริงๆ แม้แต่คำชม

๕ การตกสู่ภาวะชนชั้นทาส
เมื่อคุณไม่ได้มีความรักเป็นจุดเริ่มต้นในการทำงาน แต่กลับมีความกลัวแทน คุณจึงมีอวิชชาเป็นพื้นฐานในการทำงาน คุณจึงมืดบอด เมื่อมืดบอดแล้วคุณจึงกลายเป็นทาส คุณจึงไม่มีอิสรภาพ คุณจึงต้องมีเจ้านาย มีลูกค้ามาชี้หน้าสั่งใช้ เอานั่นเอานี่ จนคุณต้องยุ่งหัวหมุนไปหมด นี่คือ “การตกลงสู่ภาวะความเป็นทาส” ไงฮะ ความรักจะทำให้คุณหลุดพ้นจากความเป็นทาสได้ ความรักจะปลดปล่อยคุณจากพันธนาการทั้งหลาย คุณจะไม่ต้องเป็นทาสซาตาน ไม่ต้องเป็นควายในคอก นกในกรง คุณจะได้รับอิสรภาพ อันเป็นสิ่งพื้นฐานที่มนุษย์ทุกคนจะมี จะได้ จะเป็นครับ ทว่า หลายคนกลัวๆ จะไม่มีเงิน กลัวจะต้องต่อสู้กับอะไรต่างๆ นานา
                                                                   
หากคุณมีความรักแท้ คุณจะไม่กลัวอะไร แม้แต่ความตายครับ

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม

ไม่ปฏิบัติดีกว่าปฏิบัติธรรมพลาด?

โดย
รูปภาพ
ไม่ปฏิบัติธรรมอะไรคุณก็เป็นมนุษย์ธรรมดา แต่ถ้ามาปฏิบัติธรรมแล้วผิดพลาดคุณอาจไม่เหลือความเป็นคนได้ บางคนกลายเป็นร่างปอบ บางคนกลายเป็นผีเฝ้าตำรา เพราะธรรมะเป็นของสูง จะปฏิบัติได้ต้องมีศีลดี ไม่ต่างจากการฝืกวิชาอาคม ในบทความนี้ขออธิบายเรื่อง ไม่ ปฏิบัติธรรมดีกว่าอย่างไร   ดังต่อไปนี้ ๑ แม้แต่หลวงพ่อดังๆ ก็พลาดทั้งนั้น สิ่งที่คุณควรตระหนักก่อนอย่างแรกคือ แม้แต่หลวงพ่อสด หลวงปู่มั่น ฯลฯ ก็พลาดมาแล้วทั้งนั้น ปฏิบัติแล้วเกิดสัญญาวิปลาสครับ “แล้วคุณเป็นใครมาจากไหนดีเด่กว่าพระเหล่านี้อย่างไร?” เลยหลงว่าตัวเองถูกต้องแล้ว ไม่พลาด? ปฏิบัติธรรมเอง บางคนครูบาอาจารย์ก็ไม่มี รู้ไหมพวกที่เป็นปอบวิชาน่ะมันก็ปฏิบัติเองนี่ละ ของแบบนี้ไม่ใช่ของเล่นๆ มาทำเล่นๆ กันได้ ธรรมะก็เหมือนไฟ เหมือนงูพิษ ไม่ต่างจากวิชาอาคม ทำไม่ดีก็กลายเป็นผีปอบได้ ตอนนี้ กำลังเริ่มเป็นกันแล้ว และเป็นกันมาก ไม่ใช่ผีปอบนะเป็นอะไรกันก็ไม่รู้ เป็นเยอะและหนักด้วย คนเราทุกคนนะ “ต้องพลาดมาก่อนทั้งนั้น” ไม่มีใครตรัสรู้แต่ต้น แต่เราจะรู้ตัวไหมว่าพลาด?            ...
อ่านเพิ่มเติม

ผู้มีปัญญาแท้ไม่อ้างหลักธรรม

โดย
รูปภาพ
หลายท่านชอบอ้างหลักการ, ทฤษฎี, หลักธรรมต่างๆ ทว่า การอ้างอิงหลักธรรมเหล่านี้มิได้แสดงว่าท่านมีปัญญาอันใดเลย ปัญญาที่แท้จริงนั้นอยู่ที่การแก้ปัญหาได้จริงที่เรียกว่า “ปฏิเวธ” ต่างหาก เฉกเช่น ท่านอิกคิวซัง นี่คือ ตัวอย่างของผู้ใช้ปัญญาที่แท้จริง ในบทความนี้ขออธิบายเรื่องการใช้ปัญญาที่แท้จริง ดังต่อไปนี้ ๑ เลิกพล่ามหลักธรรม ผู้มีปัญญาที่แท้จริงจะไม่พล่ามหลักธรรม แต่จะสามารถใช้ปัญญาแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้อย่างแท้จริง ดังเช่น ท่านอิกคิวซัง ไม่เคยมีว่าท่านอิกคิวซังจะแสดงธรรมในเชิงปรัชญาว่าธรรมะคืออะไร อย่างนั้นอย่างนี้ ก็ไม่มี มีแต่ท่านอิกคิวซังใช้ปัญญาในการแก้ปัญหาต่างๆ ในชีวิตจริง นี่แหละคือผู้มีปัญญาที่แท้จริง อย่ามั่วพล่ามธรรมะอวดเบ่งแข่งกันไปวันๆ เลยครับ วนอยู่แต่ในหลักการ, หลักธรรมทั้งนั้น แต่ชีวิตจริงใช้การไม่ได้ ไม่มีปัญญาจะแก้ไขปัญหาให้ใคร ปัญหาสังคม ปัญหาของชาติบ้านเมืองก็ไม่รู้จะแก้อย่างไร แบบนี้ใช้ไม่ได้ครับ เป็นได้แค่พวก “สิบแปดมงกุฎ” เอาธรรมะมาพล่ามหลอกผู้คน ทว่า ไม่มีปัญ ญ าจะช่วยอะไรใครได้จริงครับ            ...
อ่านเพิ่มเติม

อาการของการปฏิบัติธรรมพลาด

โดย
รูปภาพ
ในบทความก่อนได้อธิบายแล้วว่าการปฏิบัติธรรมผิดพลาดนั้นสู้ไม่ปฏิบัติธรรมแล้วเป็นคนปกติยังดีกว่าว่ามีความหมายอย่างไร? หลายท่านอาจยังไม่เข้าใจและไม่คิดว่าตัวเองก็เข้าข่ายปฏิบัติธรรมพลาดด้วย ดังนั้น จำต้องอธิบายเพิ่มเติมต่อไป ในบทความนี้ขออธิบายเรื่อง “ อาการของการ ปฏิบัติธรรมพลาด”   ดังต่อไปนี้ ๑ มีความเห็นผิดไปจากความจริง ดังคำกล่าวของเซนที่ว่า “ก่อนปฏิบัติธรรมเห็นภูเขาเป็นภูเขา เมื่อปฏิบัติธรรมเห็นภูเขาเป็นความว่าง หลังปฏิบัติธรรมสำเร็จแล้วเห็นภูเขาเป็นภูเขาดังเดิม” นี่ละครับ คนเราเมื่อปฏิบัติธรรมพลาด จะมีความเห็นผิดไปจากความเป็นจริงเรียกว่า “ทิฐิวิปลาส” คำว่าทิฐิ ก็คือความคิดเห็น คำว่าวิปลาส ก็คือผิดไปจากความจริง นั่นเอง หลายคนไม่รู้ตัว ขาดสติ ไม่ทราบว่าตนเองมีความเห็นผิดไปจากความเป็นจริง เพราะมองว่าฉันถูกต้อง ฉันมีธรรม ไปยึดติดเอาว่า “ธรรมะคือความถูกต้อง” เช่น ความว่างคือธรรมะ ความว่างคือความถูกต้อง ทีนี้ มองภูเขาเป็นความว่างก็ไม่รู้ตัว ไม่มีสติว่าตนเองเกิดทิฐิวิปลาส ขึ้น มาแล้ว พอจะเห็นภาพไหม? ๒ มีความเป็นเจ้าของธรรมะ “สัพเพธัมมา อนัตตา” ธรรมทั้งหลายมิใช่ตัวตนข...
อ่านเพิ่มเติม